Nick Russo+11 “Ro”

Yayın tarihi: 13.01.2007

Nick Russo+11 “Ro”

    

 

Gitarist David Russo’nun ikinci albümü aslında iki farklı albüm gibi. New York’ta geçen kasım ayında çıkan “Ro”da iki ayrı müzisyen grup iki ayrı tür müziği icra ediyor: Modern jazz -ve dünya müziği-; ve swing jazz.

Russo esasen bir gitarist ama albümün bence en enteresan parçası banjo çaldığı  “Little Hands”. Parçada psychedelic tansiyon Russo’nun banjo’sunun Miles Griffith’in vokal düetiyle gittikçe yükseliyor. Ama üç (üçüncüsü perküsyon) enstrümanın yarattığı karanlık hava ileride açılıyor ve şarkı bir anda gayet post – bop “Mmm”a bağlandığında aynı hızla yok oluveriyor.

Albüme adını veren “Ro”, Russo’nun grubundaki müzisyenleri nasıl kullanacağını çok iyi bilen, usta bir müzisyen ve grup lideri olduğunun kanıtı gibi. Gitar, bas ve scat vokal uyumuyla yürüyen parçada Mark Turner’ın da “low key” ama güzel bir solosu var.

Miles Griffith’in vokallerinin çok şey kattığı üçüncü parça da “Mitzvah”. Davul ve tablanın uyumunun inanılmaz olduğu bu parçada Griffith’in scat’in yanısıra, gerçekten İngilizce kelimeler de kullandığını “ söylüyorlar” ama anlamak çok zor, size bırakıyorum yorumu. Griffith, New York jazz kulüplerindan tanıdığımız, yaratıcı vokali ve inanılmaz vokal aralığı ile çok beğenilen bir şarkıcı. Leon Thomas ve Jon Hendricks gibi ustaları hatırlatıyor. Russo’nun yakın arkadaşı da olan Griffith’le gitaristin arasındaki müzikal uyum zor yakalanır cinsten.

Avangard başlayan ama sonra ritmik sololarla melodikleşen “Moy Zaichick” albümdeki iki tür müziğin zihniyet açısından birbirine en çok yaklaştığı nokta, köprü gibi.

 “Please Come Home (for Sgt. Alec Pekoff”) benim albümde en sevdiğim parça. Belli ki gitarist için de çok özel. Russo akustik gitar çaldığı bu free jazz parçayı askerde olan yakın arkadaşı için yazmış. 11 dakikalık parçada müzisyenlerin çalışından ve enerjisinden onların da bu session’in bitmesini istemediğini anlıyorsunuz.

Albümde geri kalan 4 parça bu saydıklarımdan çok farklı gayet melodik parçalar. Çok iyi yapılanmış bir şarkı olan açılıştaki “Triggered”in sürekli değişen temposunda bascı Clohesey ve davulcu Dyson enerjiyi başarıyla ayakta tutuyorlar. Art Hirahara’nın Rhodes solosu da etkileyici. Bossa nova “Dinda”da Russo, “Untitled”da trompet’çi Glassman parlıyorlar.

Nick Russo melodiye teknikten daha çok önem veren bir gitarist. Ayrıca müziği çok iyi bildiğinden doğru parçalar için doğru müzisyenleri seçiyor ve bu onu iyi bir grup lideri de yapıyor. Özellikle Griffith, Turner ve Hirahara gitaristin müziğinin temel taşları gibiler.

Şu anda hayatını Broadway şovlarında müzisyenlik yaparak kazanan Russo ilk albümünde, 2002’de efsane trompetçi Dr. Eddie Henderson, basçı Essiet Essiet ve davulcular Ralph Peterson, Montez Coleman ile çalmıştı.  O zamandan beri Başta Henderson olmak üzere Jimmy Heath, Peter Bernstein gibi müzisyenlerin beğenisini kazandı. İzlemeye devam edin.

 

 

MÜZİSYENLER:

Nick Russo (g, tenor banjo)

Miles Griffith (vo)

Mark Turner (ts)

Bryan Murray (ts)

Greg Glassman (tp)

Art Hirahara (p, Fender Rhodes)

Pandit Samir Chatterjee (tabla)

Nathan Peck (b)

Matt Clohesy (b)

Willard Dyson (d)

Ari Hoenig (d)

David Pleasant (d, perc)

45-SAYI_01- Jazz Ocak 2007 » Konu Başlıkları

© 2019 Tüm hakları saklıdır.
Matbaacılar Sitesi No:115 Bağcılar, İstanbul
iletişim
Boyut Pedia Kategoriler