Eylem Pelit

Yayın tarihi: 23.05.2007

Eylem Pelit

    

 

Eylem Pelit ile Körleme’yi Mart ayı sonlarında, bir demo kaydı öncesinde stüdyoda gerçekleştirdik.

 

Gary Willis

Bent | Alchemy 1998

Bowlegged (Willis)

Gary Willis (b), Scott Kinsey (keyb), Dennis Chambers (d), Bob Berg (ts)

 

 

Gary Willis. Davulcu ise Dennis Chambers. Tuşlularda Scott Kinsey, saksofonda Steve Tavaglione vardır herhalde. Müzik çok yeni bir müzik değil, ama onu farklı yapan bir icra ve sound var. Bence bu da yenilikçi bir şeydir. Vital Information da böyle çalar, icra yenidir ama onlarda sound yeni değil. Bu grup Weather Report gibi bir etki yaratıyor. Ya da yakın zamana gelelim, Yellowjackets’ın taklidi bir çok grup vardır. Gary Willis’in grubu da bence özgün bir sese sahip. Çok jazz’dan saymıyorum açıkçası, ama müziği illa sınıflandırmazsak çok başarılı basçıdır Willis. Beğenirim yaptıklarını. Jaco ekolünün modern kolunun geldiği son noktalardan. Perdesiz çalmasının getirdiği kaçınılmaz bir Jaco çağrışımı oluyor; o yollardan geçtiği belli. Jaco öyle bir yol çizmiş ki, çukurlara düşmeden kaçmak zordur o yoldan. (Gülerek) Ya da düşünce kalmayacaksın orada. Konu basçılar olunca, benim aklıma tabii Anthony Jackson geliyor; çok ayrıcalıklı bir yere koyuyorum onu. 

 

Victor Wooten

Soul Circus | Vanguard 2005

Soul Circus (Wooten)

Victor Wooten (b, prog), JD Blair (d), Joseph Wooten (keyb), Shawn Wallace (sax), Kelly Gravely (vo), M.C. Sookie (rap), Roy Wooten (cajon)


 

İlginç bu. Bob Mintzer olabilir saksofoncu... ya da Michael Brecker ekolü çalan herhangi biri. Şakacı bir basçı tabii, her kimse. Bunny Brunel bu tarz müzikler çalar, ama sound o değil. Victor Wooten’a benziyor sanki. Tapping girince kendini ele veriyor, ama perdesiz çalarken pek duymamıştım. Victor Wooten severim, Bela Fleck’ten tanırım esasen, birkaç albümü bilirim ama müzikal anlamda etkileyen bir basçı değil. Popüler sound ve popüler ajilite ilk etapta büyülüyor ama gerçek basçılığın bu olmadığını düşünüyorum. Eskiyen teknikler bunlar çok güzel olsa da; yani birinci, ikincide heyecanlandırır ama üçüncüde artık aynı şey duyulur olur. Bir Keith Jarrett’ı düşünelim, her dinleyişte başka bir ölçünün başka bir notasını duyarsın. Charlie Haden basçı olarak herkesi tatmin etmez, ama bence anlaması zordur, derin bir adamdır. Bu dinlediğimizi algılaması daha kolay. İnsanı tahrik eden bir yönü var tabii, aslında bir bakıma çocuklara, gençlere müziği sevdiren bir özellik bu.


The Dirty Dozen Brass Band

What’s Going On | The Shout! Factory 2006

Flyin’ High (Gaye/Stover)

Gregory Davis, Efrem Towns (tp), Kevin Harris (ts), Roger Lewis (bar), Kirk Joseph (sou), Revert Andrews (tb), Terence Higgins (d), Jamie McLean (g), Anthony Marinelli (keyb), Leon Mobley (perc)

 

 

Aranjmanı ön planda olan bir çalışma. Yazıcı birinin albümü olabilir. Tom Scott’ın yazılarına benzettim, ama bu belli  ki yeni bir albüm. Ben özellikle Don Sebesky düzenlemelerini çok severim. Bu biraz pop bir albüm. Earth, Wind and Fire bile diyesim geldi, ama onlara göre daha müzikal. Siyahi, soul, belki Quincy Jones’un ticari işlerinden olabilir. Keyifli bir müzik, ama bu tarz yazılar çok heyecanlandırmaz. Big band müziği çok severim, Istanbul Superband ile çalıyoruz zaman zaman.

 

Dorothy Ashby

Afro Harping | Cadet 1968

Afro Harping (Ashby)

Dorothy Ashby (hp), Richard Evans (arr), diğer müzisyenler belirsiz


 

Bu daha eski bir sound. Şimdi bu eski tarzda çalan yeniler mi, yoksa orijinal mi? Blues çalıyorlar. Dave Valentin gibi melodik çalan bir adam, ama o değil. İsmen bilmiyorum sanırım. Siyahi bir müzik olduğunu da söyleyebilirim. Çok fazla dinlediğim türden bir müzik değil, çok macera olmadığı için... ama şimdi dinlemiş, duymuş oldum. Duke Ellington müziklerindeki bazı pop aranjmanları ve film müziklerini andıran bir sound aynı zamanda. Böyle arp çalınan bir albüm de duymamıştım hiç.

46-SAYI_02- Jazz Nisan 2007 » Konu Başlıkları

© 2019 Tüm hakları saklıdır.
Matbaacılar Sitesi No:115 Bağcılar, İstanbul
iletişim
Boyut Pedia Kategoriler