BLACK PAINTINGS

Yayın tarihi: 26.12.2008
BLACK PAINTINGS

BLACK PAINTINGS

 “Screams & Silence”
Çığlıklar ve sessizlik üzerine alabildiğine özgür bir yorum:


Daha fazla bilgi için:
www.voiceofshade.net
www.timhodgkinson.co.uk
www.hyder.demon.co.uk

Black Paintings ismi yeni sayılır, fakat müzisyenleriyle önceden tanışıklığınız olabilir: Tim Hodgkinson (klarnetler), Ken Hyder (davul, perküsyon ve vokal) ve bir süredir İstanbul’da yaşayan Nikolai Galen (vokal). Grup, yıllar önce Leipzig Jazz Günleri’nde verdiği bir konserin ardından bir albüm kaydetmeye karar verip, kaydı Galler’de bir stüdyoya girerek gerçekleştirmiş. “Screams and Silence”, dört yıl önce kaydedilip, bir dizi sorundan dolayı ancak geçtiğimiz günlerde yayınlanabilen iki CD’lik bu albümün adı.

Üç özgür doğaçlamacı, ortak ilgi alanlarının Orta Asya müziği ve Orta Asya kültürü olduğunu söylüyor. Fakat grup müziğinde Orta Asya’ya kasıtlı olarak göndermeler yapmaktan ziyade, bu dünyayı kişisel bakış açılarıyla –bakış açılarını tanımlamaya çalışmaktan özenle kaçınıyorlar- yeniden yaratmayı tercih etmiş. Kendilerini algılarını açık tutmaya, içinde bulundukları sessizliğin ve yaşadıkları çevredeki gizemin farkında olmaya, bunları kendi “süzgeçlerinden” geçirerek ifade etmeye adamışlar. Müziklerini sesin ve sessizliğin akışına bırakırken, “sessizliğin sesin, sesin de sessizliğin eşiğinde gezindiği” anlamlı bir doku arayışına girmişler.
“Özgür müzik” adı altında beni şahsen en çok heyecanlandıran isimlerden biri, Tim Hodgkinson’dır. Klarnetinin sınırlarını ararken her zaman yanındaki müzisyenleri (ve dinleyiciyi de) heyecanına ortak eder. Şansıma, yolu sıkça Türkiye’ye düşüyor! Darphane-i-Amire’de Robert Reigle, Şenol Küçükyıldırım ve Onur Türkmen’le verdikleri konserin tadı hala damağımda. Black Paintings albümünde ise Hodgkinson’ın daha yumuşak bir yüzüyle tanıştığımı söyleyebilirim.
Biri “Screams”, biri “Silence” adını taşıyan iki CD’lik çalışma, Hodgkinson’ın başınabuyruk klarneti, hassas bir davul ve iki enstrümanın arasından süzülerek ortaya çıkan Galen’in beklenmedik vokali ile açılıyor. Hiçbir enstrüman diğerine oranla baskın değil, hiçbiri müziği tek başına yönlendirmiyor. Efekt veya akorlar arkasına gizlenmeden sunulan bu “ham” müzik, belki dinleyiciye fazla yoğun ve “direkt” bir duygu olarak döndüğünden, bir garip yapabiliyor insanı, zaman zaman rahatsız ediyor, dinleyicisini yerine mıhlayıp, tüylerini diken diken ediyor. Yer yer vokal ile klarnetin birbirine karıştığı, veya hangi enstrümanın ne çaldığını anlayamadığınız anlar olsa bile albüm, müthiş bir akustik sadelik içinde seyrediyor. “Screams” ve “Silence” CD’leri arasında çok belirgin bir fark olmamakla birlikte “Silence”, bir konserin ikinci bölümü gibi tınlıyor: Daha sıcak, daha rahat (belki de üç müzisyene daha çok ısınan benim kulağımdır, kimbilir?). İki CD arasında düşünsel bir yaklaşım farkı olduğu da düşünülebilir. Kanımca vokalde en ilginç bölümler “Silence” CD’sinde. Black Paintings, özgür müziğin geniş caddelerinde kaybolmadan yürümeyi başaran üç müzisyenden özgün bir ifade deneyimi. Duyduğunuz şeyleri tümüyle değerlendirmek ve bir isim vermek isteseniz, albümün adının önerdiği gürültü ve sessizlik arasında kalıyorsunuz. Bu durumda sanırım doğru cevap: Her ikisi!

47-SAYI_03-Jazz Temmuz 2007 » Konu Başlıkları

© 2019 Tüm hakları saklıdır.
Matbaacılar Sitesi No:115 Bağcılar, İstanbul
iletişim
Boyut Pedia Kategoriler