Bir masalda iki dev; Gonzalo Rubalcaba Chucho Valdes Quintet

Yayın tarihi: 16.01.2009
13

13.05.2008 / İş Sanat

Bir masalda iki dev; Gonzalo Rubalcaba Chucho Valdes Quintet

İş Sanat, tarihi değeri yüksek masalsı gecelerinden birinde, iki Kübalı devi birden ağırlama cesaretini gösteriyor. İlk sıra Gonzalo Rubalcaba’nın. İki nota arası uzun eslerin vibrasyonları ve son notaların yankılanan halkalarıyla etkileyici bir yapıya sahip bestesi “Rezo” ile açtığı atmosferik solo konserinde, öz-bilinci yüksek, organik ve rafine bir set çıkarıyor karşımıza Kübalı piyanist.

“Silencio”nun yarı saldırgan, yarı manik havasına, Rubalcaba’nın şahsi tutkuları egemen olurken, “El Cadete Constitucional”den petrol tankerinden sızan petrolle ağırlaşmış bir deniz kenarı kadar akışkan, bir o kadar da ağdalı, tumturaklı cümleler dökülüyor piyanonun siyah beyaz tuşlarından.

Gözlerini iki eldeki 10 parmağa dikenlerin tamamı, alamıyor kendini bu ağırlaştırılmış, başkalaştırılmış, tutkulu ve ateşli parçalar repertuarından. Tabii, bu konserden, kalçaya yönelik Latin Salsa havaları bekleyen ufak bir kesimde, hayal kırıklığıyla karışık sıkıntılı püflemeler yükselmiyor değil. Mamafih sorun değil; Rubalcaba’nın kibarlıkla donanmış kompleks seti, sol elinin parça boyunca tuttuğu tempoya, sağ elinin verdiği zihinsel yanıtlarla örülmüş “Supernova 2” ile sürüyor. Sağ ile sol arasındaki dostlukta, her türden resmiyet, kırtasiye ve diplomasiyi rafa kaldırmış bir müzisyen Rubalcaba. 

Dramatik yapısıyla “Here is That Rainy Day”, yüksek tekniğiyle “Cancion Para Dormir En Un Sillon” ve yumuşaklık-sertlik tezadı üzerine kurulu “El Manicero” derken; melankolik bir bis parçası “Adios A Cuba” ile bitiveriyor Rubalcaba’nın enfes seti.        

Perdeler iniyor, arkadaki tahta paravan kalkıyor. Sahne şimdi Chucho Valdes Quintet için hazır. Dans edilebilir bir tefsirle çıkıyor karşımıza Kübalı Latin jazz piyanisti. Geniş dağarcığından saçılan orijinal kompozisyonları sesleniyor.

Ustanın “Danzon” ile açtığı şölen, davulcu Juan Carlos Rojas’ın aktif desteğinde Yaroldi Abreu’nun perküsyonların ahşap kısımlarını döverek yaptığı soloyla süslediği “Zawinul Mambo” ile sürüyor. Doğaçlama soloların öne çıktığı “Mercurio”nun ardından, şarkıcı kız kardeşi Mayra’yı davet ediyor sahneye. Kız kardeş cüssesinden umulmayacak çeviklikte kıvrak ve estetik hareketler yapıyor “Ponle La Clave” ve “3 Palabras”ı söylerken. Yüksek oktavları gören çok güçlü bir sesi var Myra’nın.

Myra ayrılırken ilk notalarını duyuyoruz “San Jose” adlı parçanın. Ardından Yaroldi ile basçı Lazaro Alarçon öne geliyor, ellerindeki yerel çalgılarla. Alkışlar eşliğinde çalıyorlar “Chorrino”yu. “Los Guiros”da sahne Valdes’e kalıyor bütün bütün. Uyum duygusunun zarafetini ve klasik Latin tekniğinin kusursuzluğunu gösteriyor bizlere Valdes. Post-bop ve Latin karışımı bir teknik bu. Art Tatum gibi izlenimci, Zawinul kadar devrimci. Asıl olanlar biste oluyor. İki usta; biri genç yetenek Rubalcaba, diğeri yaşlı kurt Valdes, birlikte çöküyorlar piyanonun başına. Girişte Valdes ritmi, Rubalcaba soloyu çalarken, sonra roller değişiyor. Tek taburenin üzerinde kıçlarının yarısını sığdırarak, hoplaya zıplaya çalıyorlar. Çocuklar gibi eğleniyor, birbirlerini itip kakıyorlar, gülüşmeler arasında. Yine yer değiştiriyorlar, yine değiştiriyorlar, yine, yine, yine değiştirerek çalıyorlar. Belki de aralarında daha önce olmamış ve bir dag-ha da olmayacak oyun ve eğlence dolu bir performans gerçekleştiriyor Rubalcaba ve Valdes. Sadece kısacık bisi için bile izlemeye değerdi bu konser. 

Murat Beşer

muratbeser@muratbeser.com

51-SAYI_03-Jazz Temmuz 2008 » Konu Başlıkları

© 2019 Tüm hakları saklıdır.
Matbaacılar Sitesi No:115 Bağcılar, İstanbul
iletişim
Boyut Pedia Kategoriler