BoyutPedia

BEND, (Farsça bağ anlamındadır), bir şiirin 4, 5, 6, .... dizeli bölümlerinden her biri, şiirde anlam bütünlüğünün sağlandığı dizeler toplamı. Düzyazı ve hukukta kendi içinde anlam bütünlüğü taşıyan parçalar da bend olarak adlandırılır. Dîvan şiirinde dört ya da daha fazla dizeden oluşur. Cumhuriyet dönemi şiirinde de kullanılan bend, şiirde serbest ölçünün yaygınlaşmasına bağlı olarak kullanılmaz oldu. 18. yüzyılda, kıta sonundaki bölünmeler bendde yoktu; kıta, genellikle 10 mısrayı aşmıyordu; bend 14 mısra kadar olabiliyordu. Bugünse yalnız “bend” kullanılmaktadır. Modern şairler, özellikle dört (dörtlük), beş (beşlik), altı (altılık), yedi (yedilik), on (onluk), on bir (on birlik) ve on iki mısralık bendler kullanırlar. On iki mısralık bendler genellikle eş ölçülüdürler; değişik ölçüler kullanıldığı zaman 8 veya 12 hece ile 5 ayrı kafiyeden meydana gelir. 14, 16, 18, 19 ve 20 mısralık bendler de kullanılmıştır; bunlar her zaman değişik ölçülüdürler. Ahengini algılamak güçleştiği için, şairler bunları pek az kullanırlar. Bu yüzden lirik ifadenin zararına, daha basit bendler kullanılmıştır: 4+8 veya 5+7. Dört mısradan az olan bend yoktur. Kafiye dağılımı nedeniyle, beyit ve üçlük, gerçek bend sayılmaz. Aruz şiirinde Bend : Dört veya daha fazla mısradan meydana gelen şiir bölümüdür. Terkib-i bend ve terci-i bendlerde terkiphane ve tercihanelerden sonra gelen beyittir. Terci-i bend: Kafiyeleri farklı olan birkaç bendden meydana gelir ve her bendin sonunda hep tekrarlanan bir beyit bulunur. Terkib-i bend: Ayrı ayrı kafiyelerde birkaç bendden meydana gelir ve her bendin sonunda aynı kafiyeden bir beyit bulunur.