BoyutPedia

CEMAL SÜREYYA, (soyadı Seber’dir), (1931 Erzincan - 1990 İstanbul), şair ve yazar. Papirüs dergisini yayımladı (1960-1961 ve 1966-1970). “Üvercinka”da (1958) topladığı ilk şiir ve yazılarında bilinçli bir sentezci kimliği gösterdi. Attila İlhan, Cahit Külebi ve yer yer Ahmet Muhip şiirinin en yüksek gelişme düzeylerinden yararlanarak, kendine özgü dil ve sözcük oyunlarıyla yeni biçimler aradı. Orhan Veli şiirinin, kendisine öykünenleri hemen ele veren yapısına sokulmaktan korkan kişilere yeni deneyim olanakları açtı. İkinci Yeni Şiir akımının başta gelen adlarından oldu. Kendine özgü buluşları ve söyleyiş biçimiyle yeniliğin temsilcisi oldu. Daha sonra, biçim kaygısını bir yana bırakarak, insanı birtakım mekanik kurallar açısından görmeyen; çevresini, yaşam koşulları içinde özel ve genel durumlarını arayan, bu kaygılarla içtenleşen bir kimliğe ulaştı. Bu şiirlerini topladığı “Göçebe”de (1965) sağlam, başarılı tekniğiyle özgün duyarlıkların şairi oldu. İlk kitabı “Üvercinka” Arif Damar ile birlikte “Yeditepe” (1959), ikinci “Göçebe” (1966) TDK şiir ödüllerini kazandı. Eserleri: “Beni Öp, Sonra Doğur Beni” (1973), “Şapkam Dolu Çiçekle” (1976), “Günübirlik” (1982), “Sevda Sözleri” (bütün şiirleri, 1985), “Sıcak Nal ve Güz Bitiği (1988), “Onüç Günün Mektupları” (1990) ,”99 Yüz” (1991), “Üstü Kalsın” (günlük, 1991), “Folklor Şiire Düşman” (1992), “Uzat Saçlarını Frigya” (Günübirlik’in yeni basımı, 1992), “Aydınlık Yazıları/Paçal (1992), “Oluşum’da Cemal Süreyya” (1992), “Papirüs’ten Başyazılar” (1992), “Günler” (999. Gün’ün genişletilmiş basımı, 1996), “Güvercin Cuntası” (Cemal Süreyya ile konuşmalar, 1997), “Toplu Yazılar 1” (Şapkam Dolu Çiçeklerle ve Şiir Üzerine Yazılar, 2000).