|
EYALET, Osmanlı Devleti’nde en büyük idarî
birim. Osmanlı idare sistemine göre imparatorluk eyaletlere, eyaletler
sancaklara, sancaklar kazalara, kazalar nahiyelere bölünmüştü. Başlangıçta
eyaletlerin başında hem askerî, hem idarî, hem de malî yetkilere sahip
beylerbeyleri bulunuyordu. 16. yüzyılda bunlara vezirlik rütbesi de verildi.
İmparatorluğun en geniş zamanında sahip olduğu eyaletler şunlardı: 1) Rumeli,
2) Bosna, 3) Budin, 4) Kanije, 5) Eğri, 6) Tameşvar, 7) Anadolu, 8) Karaman, 9)
Maraş, 10) Sivas, 11) Trabzon, 12) Kefe, 13) Diyârı Bekr, 14) Şam, 15) Halep,
16) Çıldır, 17) Erzurum, 18) Kars, 19) Van, 20) Rakka, 21) Şehrizor, 22) Musul,
23) Trablusşam, 24) Girit, 25) Kıbrıs, 26) Cezâyir-i Bahr-i Sefid (Kaptan Paşa
Eyaleti), 27) Mısır, 28) Yemen, 29) Bağdat, 30) Trablusgarp, 31) Tunus, 32)
Cezayir-i Garp. Günümüzdeyse bu terim, bir vali tarafından yönetilen ve
içişlerinde bağımsız olan büyük iller için kullanılır.
|
|