'Her Şey' Hakkında Her Şey
Çağdaş Japon Mimarlığı Mimarlığın Dünya Sahnesinde... Modern Japon mimarlığından söz edildiğinde, bununla 1860’larda Meiji dönemi Japonya’sının Batı’ya açılmaya başladığı tarihten bu yana uzanan aralık kastedilir. Bir buçuk yüzyıllık dönemi karakterize eden, “açılım” kavramıdır. Ülke ve mimarlık dünyanın gelişmiş Batılı güçlerinin etkilerine açılır. İki yönlü bir açılım olacaktır bu. Bir yandan, Japonlar Batı’ya gider öğrenirler, Amerikalı ve Avrupalı mimarlar ülkeye gelir, yeni yaklaşımlar, teknikler, zevkler ve modalar getirirler. Öte yandan da, dünyanın geri kalanı Japonya’da da önemli bir mimarlık geçmişi bulunduğunu görür ve kısıtlı ölçüde de olsa ondan etkilenir. İkinci Dünya Savaşı ertesine dek durum kabaca budur: Öğrenen, taklit eden Japonlar’dır; öğreten, taklit edilenlerse Batılılar. Ama o dönemin öncesinde bile, Japonya ithalatla ihracatın mimarlık dünyası için hayati olduğunu kavramış gözükür. Daha 1920’lerde Frank Lloyd Wright, 1930’larda da Bruno Taut gibi ustalar Japonya’ya çağrılmakta ve burada çeşitli ürünler vermektedir. Japonlar da, dünyanın her yerindeki ustaların ve kurumların çalışanları arasındadır. Wright’ın, Taut’un, Le Corbusier’nin Japon büro elemanları vardır. Bauhaus’un Japon öğrencileri vardır. Ekspresyonizm’i Berlin’de kavramaya çalışan Japon mimarlar vardır. CIAM’ın (Uluslararası Modern Mimarlık Kongresi) Japon üyeleri vardır. Daha da önemlisi, bunların pek azı devlet burslularıdır. Çoğu kendi çabalarıyla yurtdışına gitmiş ve orada kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenmiştir. Japonya’da ürün veren yabancı mimarları davet eden, onlara iş veren de devlet değildir. Özel şahıs ve kurumlar öncülük ederler. Japon mimarlar ise henüz uluslararası sahnede yoktur. İlk olarak 1950’lerin başlarında Japonya mimarlıkta ihracatçı bir güç olarak belirir. Orada yapılanların yavaş yavaş dünyanın başka yerlerinde de merak edilmekte olduğu görülür. Le Corbusier’nin iki eski çırağı, Junzo Sakakura ile Kunio Mayekawa ve Kenzo Tange Avrupa ve Amerikan mimarlık basınında adı yer almaya başlayan ilk Japonlar olur. Metabolistler ütopyacı mimari düşüncede yeni ufuklar açarlar. Sigfried Giedion, 1960’ların başlarında Japonya’nın Modernizm’e yeni bir yerelci soluk getirdiğinden söz etmektedir artık. 1970’ler biterken Postmodern Japon mimarlığı dünya çapında etkilidir. 1980’lerin sonlarından başlayaraksa, Japonya tam bir uluslararası atılım evresine girer. Bir zamanların küçük transistörlü radyo üreticilerinin elektronik devlerine, eski taklit nesne yapımcılarının parlak markalara dönüşmesi sırasında, Japon mimarlar da uluslararası starlara dönüşürler. Bu dosya, sözkonusu süreci, Japon mimarlığının “ithalatçı” ve “ihracatçı” veçhelerini üç kişilik iki ayrı grup aracılığıyla gündeme taşımayı deniyor. Bir tarafta Frank Lloyd Wright, Bruno Taut, Le Corbusier, öte tarafta Kunio Mayekawa, Kenzo Tange, Toyo Ito var. Böylelikle 1920’lerden bugüne uzanan görsel bir tarihçe ortaya konuyor.
Çağdaş Japon Mimarlığı Mimarlığın Dünya Sahnesinde...
Modern Japon mimarlığından söz edildiğinde, bununla 1860’larda Meiji dönemi Japonya’sının Batı’ya açılmaya başladığı tarihten bu yana uzanan aralık kastedilir. Bir buçuk yüzyıllık dönemi karakterize eden, “açılım” kavramıdır. Ülke ve mimarlık dünyanın gelişmiş Batılı güçlerinin etkilerine açılır. İki yönlü bir açılım olacaktır bu. Bir yandan, Japonlar Batı’ya gider öğrenirler, Amerikalı ve Avrupalı mimarlar ülkeye gelir, yeni yaklaşımlar, teknikler, zevkler ve modalar getirirler. Öte yandan da, dünyanın geri kalanı Japonya’da da önemli bir mimarlık geçmişi bulunduğunu görür ve kısıtlı ölçüde de olsa ondan etkilenir. İkinci Dünya Savaşı ertesine dek durum kabaca budur: Öğrenen, taklit eden Japonlar’dır; öğreten, taklit edilenlerse Batılılar. Ama o dönemin öncesinde bile, Japonya ithalatla ihracatın mimarlık dünyası için hayati olduğunu kavramış gözükür. Daha 1920’lerde Frank Lloyd Wright, 1930’larda da Bruno Taut gibi ustalar Japonya’ya çağrılmakta ve burada çeşitli ürünler vermektedir. Japonlar da, dünyanın her yerindeki ustaların ve kurumların çalışanları arasındadır. Wright’ın, Taut’un,
Le Corbusier’nin Japon büro elemanları vardır. Bauhaus’un Japon öğrencileri vardır. Ekspresyonizm’i Berlin’de kavramaya çalışan Japon mimarlar vardır. CIAM’ın (Uluslararası Modern Mimarlık Kongresi) Japon üyeleri vardır. Daha da önemlisi, bunların pek azı devlet burslularıdır. Çoğu kendi çabalarıyla yurtdışına gitmiş ve orada kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenmiştir. Japonya’da ürün veren yabancı mimarları davet eden, onlara iş veren de devlet değildir. Özel şahıs ve kurumlar öncülük ederler. Japon mimarlar ise henüz uluslararası sahnede yoktur.
İlk olarak 1950’lerin başlarında Japonya mimarlıkta ihracatçı bir güç olarak belirir. Orada yapılanların yavaş yavaş dünyanın başka yerlerinde de merak edilmekte olduğu görülür. Le Corbusier’nin iki eski çırağı, Junzo Sakakura ile Kunio Mayekawa ve Kenzo Tange Avrupa ve Amerikan mimarlık basınında adı yer almaya başlayan ilk Japonlar olur. Metabolistler ütopyacı mimari düşüncede yeni ufuklar açarlar. Sigfried Giedion, 1960’ların başlarında Japonya’nın Modernizm’e yeni bir yerelci soluk getirdiğinden söz etmektedir artık. 1970’ler biterken Postmodern Japon mimarlığı dünya çapında etkilidir. 1980’lerin sonlarından başlayaraksa, Japonya tam bir uluslararası atılım evresine girer. Bir zamanların küçük transistörlü radyo üreticilerinin elektronik devlerine, eski taklit nesne yapımcılarının parlak markalara dönüşmesi sırasında, Japon mimarlar da uluslararası starlara dönüşürler.
Bu dosya, sözkonusu süreci, Japon mimarlığının “ithalatçı” ve “ihracatçı” veçhelerini üç kişilik iki ayrı grup aracılığıyla gündeme taşımayı deniyor.
Bir tarafta Frank Lloyd Wright, Bruno Taut, Le Corbusier, öte tarafta Kunio Mayekawa, Kenzo Tange, Toyo Ito var. Böylelikle 1920’lerden bugüne uzanan görsel bir tarihçe ortaya konuyor.
Bu sayfada yer alan bütün yazı, fotoğraf, resim, ilüstrasyon ve benzer diğer içerik özgündür ve Boyut Yayıncılık ve Ticaret A.Ş. mülkiyetindedir. Kısmen veya tamamen hiçbir şekilde basılı veya herhangi diğer bir elektronik ortamda (CD, Internet, Intranet, DVD, Video vs) izinsiz kullanılamaz.İktibas edilemez. Tüm içerik, gerçekleşebilecek telif hakkı ihlallerine karşı elektronik sistemlerce sürekli olarak kontrol edilmekte, tespit edilen ihlaller herhangi bir uyarıya gerek duyulmaksızın yasal işleme tabi tutulmaktadır.