|
Fred
Herzog: Vancouver Fotoğrafları
Jackpot, 1961.
Main Barber, 1968.
Lucy/Georgia, 1968.
Büyük Adım, 1968.
The Hub, 1958.
Akşam vakti. Etraf cıvıl cıvıl. Tiyatronun girişindeki
saçaktan kaldırımın ıslak yüzeyine yansıyan nahoş ve gözalıcı bir parlaklık.
Uzakta neon ışıkları, gökyüzünün puslu mavisinde bulanıklaşan küçük birer
kırmızı nokta. Gece yaklaşırken, kaldırımdaki hareketlilik de artıyor. Merceğin
önünden geçen insanlardan geride kalan soluk birer yüz sadece. Solda orta yaşlı
bir adam, kapının eşiğinde sırtını karanlığa dayamış. Caddeyi alabildiğine
gören, kalabalığın itiş kakışından uzak, korunaklı bir mekan. Adamın üzerinde
düzgün bir kıyafet, gözleri şapkasının gölgesine sığınmış. Sağ eli paltosunun
cebinde, sigarayı ağızlığından zarifçe tutan sol eli ise sakin ve kayıtsız. Ve
bakışlardan taşan sessiz merakın altında temkinli bir insanın kendini
teklifsizce sunuşu: Granville’de Bir Flaneur.
Pitoresk bir keşmekeş, tehlikeli sınırlara varan bir
hengame, şehrin gösterişli dünyasında her türlü tanımlama çabasının iflası,
kapıların ardında işlenen küçük suçlar, ikinci el mağazalar, boş ve tekinsiz
caddeler, başarı vaat eden cazibeli billboardlar, vitrinlerden taşan mülkiyet
duygusunun verdiği tatmin ve gurur, paslanmanın müessif görünümü, gücü
simgeleyen geniş kasalı arabalar, “kullanılmışlık” hissini tüm kesifliğiyle
veren eski radyo ve televizyonlar, aşırı tüketimin küstah kayıtsızlığı... Bütün
bu imgeler, Vancouver sokaklarında gördüğümüz “şehrin” fiziksel ağırlığını tüm
ısırganlığıyla duyumsatmaya çalışan bir fotoğrafçının çok yönlü duyarlılığının
–ya da bir yabancının “ürkek” bakışının– birer ürünü.
Şehri yükselen medeniyet ile artan çöp yığınları, gelenek
ile değişim, birikim ile dağılım, zihin ile beden, “ben” ile “onlar”, gösteriş
ile sıradanlık arasındaki muazzam gerilim; ve üretim-tüketim döngüsünde giderek
büyüyen yabancılaşma gibi iki ana eksende ele alan Fred Herzog, gündelik
hayatın olağan akışında gözden kaybolan yalıtılmışlığın hüznünü benzersiz bir
yorumla ortaya koymaktadır. Bu benzersizlikte, doğup büyüdüğü Stuttgart’ı yerle
bir etmekle kalmayıp anne babasını da elinden alan 2. Dünya Savaşı’nın ardından
1953 yılında göçmen işçi olarak yerleştiği Vancouver’da geçimini profesyonel
fotoğrafçılıkla sağlamaya karar veren sanatçının, modern gerçekçi edebiyatın
anlatı kalıpları ile belgesel fotoğraf tekniğinin bileşiminden mürekkep
üslubunun yanısıra, 50’li ve 60’lı yıllarda “sanatsal” kabul edilmeyen renkli
fotoğrafın “yaşamın dinamizmi”ni yakaladığına duyduğu inancın da önemli bir
payı vardır.
Bugüne kadar 80.000’den fazla renkli fotoğraf çeken
sanatçının çoğu dia olan Vancouver çalışmaları, geçtiğimiz günlerde Vancouver
Art Gallery’de düzenlenen “Fred Herzog: Vancouver Fotoğrafları” başlıklı
sergide büyük ebatlı baskılarıyla sergilendi.
Paris Café, 1959.
Mavi Araba, 1967.
İsimsiz, 1960.
Üç Radyo, 1982.
Balık Satıcısı, 1958.
İkinci El Mağazası, Cordova Street, 1961.
Granville’de Bir Flaneur, 1960.
El Çantalı Kız, 1960.
White Lunch, 1959.
Yeni Pontiac, 1957.
Granville/Robson, 1959.
Pusetli Adam, 1961.
Diefenbaker, 1962.
Kırmızı Yol, 1973.
Yangın, 1981.
İsimsiz (Hazreti İsa bağışlayıcıdır), 2001.
Granville Sokağı, 1960.
Columbia Sokağı’nda Koşuşturan İnsanlar, 1958.
|
|