Nick
Russo+11 “Ro”
Gitarist David Russo’nun ikinci albümü aslında iki farklı
albüm gibi. New York’ta geçen kasım ayında çıkan “Ro”da iki ayrı müzisyen grup
iki ayrı tür müziği icra ediyor: Modern jazz -ve dünya müziği-; ve swing jazz.
Russo esasen bir gitarist ama albümün bence en enteresan
parçası banjo çaldığı “Little Hands”. Parçada psychedelic tansiyon Russo’nun
banjo’sunun Miles Griffith’in vokal düetiyle gittikçe yükseliyor. Ama üç
(üçüncüsü perküsyon) enstrümanın yarattığı karanlık hava ileride açılıyor ve
şarkı bir anda gayet post – bop “Mmm”a bağlandığında aynı hızla yok oluveriyor.
Albüme adını veren “Ro”, Russo’nun grubundaki müzisyenleri
nasıl kullanacağını çok iyi bilen, usta bir müzisyen ve grup lideri olduğunun
kanıtı gibi. Gitar, bas ve scat vokal uyumuyla yürüyen parçada Mark Turner’ın
da “low key” ama güzel bir solosu var.
Miles Griffith’in vokallerinin çok şey kattığı üçüncü parça
da “Mitzvah”. Davul ve tablanın uyumunun inanılmaz olduğu bu parçada
Griffith’in scat’in yanısıra, gerçekten İngilizce kelimeler de kullandığını “
söylüyorlar” ama anlamak çok zor, size bırakıyorum yorumu. Griffith, New York
jazz kulüplerindan tanıdığımız, yaratıcı vokali ve inanılmaz vokal aralığı ile
çok beğenilen bir şarkıcı. Leon Thomas ve Jon Hendricks gibi ustaları
hatırlatıyor. Russo’nun yakın arkadaşı da olan Griffith’le gitaristin
arasındaki müzikal uyum zor yakalanır cinsten.
Avangard başlayan ama sonra ritmik sololarla melodikleşen
“Moy Zaichick” albümdeki iki tür müziğin zihniyet açısından birbirine en çok
yaklaştığı nokta, köprü gibi.
“Please Come Home (for Sgt. Alec Pekoff”) benim albümde en
sevdiğim parça. Belli ki gitarist için de çok özel. Russo akustik gitar çaldığı
bu free jazz parçayı askerde olan yakın arkadaşı için yazmış. 11 dakikalık
parçada müzisyenlerin çalışından ve enerjisinden onların da bu session’in
bitmesini istemediğini anlıyorsunuz.
Albümde geri kalan 4 parça bu saydıklarımdan çok farklı
gayet melodik parçalar. Çok iyi yapılanmış bir şarkı olan açılıştaki
“Triggered”in sürekli değişen temposunda bascı Clohesey ve davulcu Dyson
enerjiyi başarıyla ayakta tutuyorlar. Art Hirahara’nın Rhodes solosu da
etkileyici. Bossa nova “Dinda”da Russo, “Untitled”da trompet’çi Glassman
parlıyorlar.
Nick Russo melodiye teknikten daha çok önem veren bir
gitarist. Ayrıca müziği çok iyi bildiğinden doğru parçalar için doğru
müzisyenleri seçiyor ve bu onu iyi bir grup lideri de yapıyor. Özellikle
Griffith, Turner ve Hirahara gitaristin müziğinin temel taşları gibiler.
Şu anda hayatını Broadway şovlarında müzisyenlik yaparak
kazanan Russo ilk albümünde, 2002’de efsane trompetçi Dr. Eddie Henderson,
basçı Essiet Essiet ve davulcular Ralph Peterson, Montez Coleman ile çalmıştı.
O zamandan beri Başta Henderson olmak üzere Jimmy Heath, Peter Bernstein gibi
müzisyenlerin beğenisini kazandı. İzlemeye devam edin.
MÜZİSYENLER:
Nick Russo (g, tenor banjo)
Miles Griffith (vo)
Mark Turner (ts)
Bryan Murray (ts)
Greg Glassman (tp)
Art Hirahara (p, Fender Rhodes)
Pandit Samir Chatterjee (tabla)
Nathan Peck (b)
Matt Clohesy (b)
Willard Dyson (d)
Ari Hoenig (d)
David Pleasant (d, perc)