26 Mayıs 2012 Cumartesi
Bu sitede şu an itibariyle 53.222 metin bulunmaktadır.

'Her Şey' Hakkında Her Şey


<< Önceki Sayfa Sonraki Sayfa >>

Ernie Watts geldi geçti

    

 

Saksofonun mevcut en büyük ustalarından Ernie Watts, 14-17 Mart arası İstanbul’daydı. Hayranları onu bu sefer İstanbul Jazz Center’da “live” olarak dinleme fırsatına kavuştu.

 

Belki onun adını daha çok Rhythm & Blues ve pop’a ilişkin olarak duymuş olanlar vardır. Gerçekten de iki Grammy’li Ernie Watts, özellikle 1970’li ile 1980’li yıllarda, Los Angeles müzik yapım dünyasının en parlak yıldızlarından biriydi. Filmlere ve televizyona müzik yaptı, erken dönem Batı Kıyısı Motown kayıtlarında çaldı, pop yıldızlarına eşlik etti. Kayıtlarında eşlik ettiği saygın popçular arasında Quincy Jones, Whitney Houston, Chaka Khan, Frank Zappa, Julio Iglesias, Joe Cocker ve Bonnie Raitt vardı. Tabii, Aretha Franklin ile Steely Dan ikilisini de unutmuyoruz. Watts 1981’de A.B.D. turnesindeki Rolling Stones ile de sahneye çıktı. Beşyüzü aşkın kaydı vardır.

Bundan otuz yıl kadar önce bir parçası olduğu pek çok ticari kayıt bazı gözlemcilerin onu pop/R&B tenorcusu olarak nitelendirmelerine yol açmış olsa da, Watts’ın en büyük kahramanı daima John Coltrane olmuştur. Yani kendisi, esas olarak en hasından bir jazz’cıdır. “John Coltrane’i ilk dinlediğimde, biri elimi bir elektrik prizine sokmuş gibi hissetmiştim kendimi,” diyor. Aralarında Arturo Sandoval, Sergio Mendez, Cannonball Adderley, Oliver Nelson, ve Toots Thielmans’ın da bulunduğu ustalarla çalıştı. 1980’lerden sonraki çalışmaları da onun ne kadar yoğun ve usta bir jazz doğaçlamacısı olduğunu gösterir. Tamamen kendine özgü sound’unu ise, hemen tanımak mümkün. 1983’te, Michel Colombier’nin onun için bestelediği “Nightbird”ü Los Angeles, Dorothy Chandler Pavilion’da ilk kez çaldığında, Ernie Watts Charlie Haden’la da ilk kez karşılaştı. Haden onunla tanışmak için sahne arkasına gelmişti. Böylece, uzun soluklu bir beraberliğin ilk adımı atılmış oldu. Watts, Haden’ın İstanbul’da da dinlediğimiz Liberation Orchestra’sında çalıştı. Haden’ın da içinde bulunduğu Pat Metheny’s Special Quartet ile turneye çıktı, aynı turnede Sun Ra ve Miles Davis de vardı. Watts, Haden’ın Quartet West’inin bir üyesi haline geldi, yirmi yıl süreyle bu dörtlüde çaldı.

Ernie James Watts, 23 Ekim, 1945’te Norfolk, Virginia’da doğdu. Sonradan tenor, alto ve soprano saksofonun yanısıra flüt de çalacak olan müzisyen, on üç yaşında saksofonu eline aldı. Bursla gittiği Wilmington Music School’da, klasik müzik ve teknik öğrendi. Jazz eğitimi almamıştı ama, annesinin yılbaşı hediyesi olarak aldığı pikap ve plak kulübü üyeliği ilk kıvılcımı çaktı. Plak kulübünden edindiği ilk promosyon seçki de, Miles Davis’in “Kind of Blue” albümüydü. Jazz’ı kulaktan çalarak öğrenmeye başladı, geceleri çoğu kez bir dizi Coltrane plağı dinlerken uyuyakalırdı. Bir Downbeat Bursu kazanarak, Berklee College of Music’e gitti. Sonra Buddy Rich’in ‘big band’ine katıldı (1966-1968), onlarla birlikte turnelere çıktı. Los Angeles’e geçti. Oliver Nelson ve Gerald Wilson’ın “big band”lerinde çaldı, Nelson ile Afrika’yı ziyaret etti.

1969’da Jean-Luc Ponty ile kayıt yaptı ve NBC’nin Tonight Show Band’inde düzenli olarak çalmaya başladı. 1972’de hayranı olduğu Cannonball Adderley ile kayıt yaptı. 1970’lerde ve 1980’lerin başında kendi çıkardığı plaklarda da genelde pop tadı vardı. Örneğin “Chariots of Fire” filminin müziği çok sattı. Sık sık Lee Ritenour’la (2004 yılında “Overtime” adlı DVD için yeniden bir araya geldiler) ve kısa süre sonra Watts gibi İstanbul Jazz Center’a konuk olacak Stanley Clarke ile çaldı. Jazz’a daha da ağırlık vermesi Haden’in Quartet West’inden sonra oldu. JVC için de, birinci sınıf kayıtlar yapmaya başladı. 1991’de, Gilberto Gil’in “Afoxe” albümünde onunla birlikte çalıştı. Dört albümünde klasik jazz parçaları ve Watts’ın özgün çalışmaları vardı. Bu kayıtlarda Jack DeJohnette, Arturo Sandoval, Kenny Barron, Mulgrew Miller, Eddie Gomez, Jimmy Cobb, ve Marc Whitfield gibi sevdiği jazz’cılarla çalıştı. JVC dönemi ile kendi şirketi “Flying Dolphin”i kurduğu dönem arasında müzisyen arkadaşı Ron Feuer ile bir yan proje olarak, saksofon ve piyano için sakin baladlardan oluşan “Reflections” albümünü yaptı. Öğrenci çalışmalarını yönetmeyi, senfonidaki konuk solistler için orkestral düzenlemeler yapmayı da ihmal etmiyor. 

Ernie Watts, enstrümanına tam anlamıyla hakim, hem geleneğin gücünü taşıyan hem de tamamen kendisine mahsus bir sound’a sahip, çaldığı her şeye ruh katan bir müzisyen. Kendi şirketi Flying Dolphin’den çıkan albümü "Spirit Song" da onun kalitesini damgalıyor. 1999’da JVC’den çıkmış olan “Classic Moods”dan bu yana, onun lider olarak ilk stüdyo kaydı. Watts’ı en çok memnun eden de, “müzik ailesi” ile kaydetme fırsatını bulması. “Bu büyük müzisyenlerle on dört yılı aşkın süredir kayıp yapıyorum, uzun tarihimiz kayıtlarımıza özel bir senkron getirdi,” diyor. Bob Leatherbarrow ile yirmi yıldır birlikteler, David Witham’la geçmişleri on beş yılı aşıyor. En “yeni çocuk” Bruce Lett bile on dört yıldır grupta. Watts kendilerine “Arkadaş Çevresi” diyor. Aralarındaki müzikal ve özel bağlar, müziklerine yeni bir boyut katmış. “Tarihimiz var,” diyor Ernie. “Aynı insanlarla bunca uzun süre çalarsan, müzik organik olarak bir grup sesi halini alır, artık dört ayrı ses olmaz. Biz birlikte müzik çalmıyoruz, birlikte müzik oluyoruz. Bu, gerçek bir grup.”

Ernie Watts İstanbul Jazz Center’daki programında piyanoda Christof Saenger, basta Rudi Engel ve davulda Heinrich Koebberling ile sahneye çıktı.

 

Filmografi;

Woo (1998) (müzisyen: saksofon)

Midnight in the Garden of Good and Evil (1997) (müzisyen: tenor saks)

12 Angry Men (1997) (TV) (müzisyen, saksofon) (Quartet West olarak)

Mad Dog Time (1996) (müzisyen: DNA Jazz)

... ya da Trigger Happy (‹ngiltere)

Daybreak (1993) (TV) (müzisyen)

... ya da Bloodstream (‹ngiltere: sinemalarda)

The Fabulous Baker Boys (1989) (müzisyen: saksofon)

Salaam Bombay! (1988) (müzisyen: nefesliler)

Survivor (1987) (müzisyen: saksofon)

The Color Purple (1985) (müzisyen: klarinet)

Into the Night (1985/I) (müzisyen: tenor saks)

Foxy Brown (1984) (müzisyen: flüt)

Doctor Detroit (1983) (müzisyen: tenor saks)

Grease (1978) (müzisyen: saksofon) (jenerikte ad› yok)

The Only Game in Town (1970) (müzisyen: alto saksofon solo)

<< Önceki Sayfa Sonraki Sayfa >>


© 1996 - 2012 BOYUT YAYIN GRUBU
Koza Plaza A26 Tekstilkent 34235 Esenler, İstanbul   Telefon: +90 212 413 33 33 (pbx) | Faks: +90 212 413 33 34

info@boyut.com.tr

YASAL UYARI !

Bu sayfada yer alan bütün yazı, fotoğraf, resim, ilüstrasyon ve benzer diğer içerik özgündür ve Boyut Yayıncılık ve Ticaret A.Ş. mülkiyetindedir. Kısmen veya tamamen hiçbir şekilde basılı veya herhangi diğer bir elektronik ortamda (CD, Internet, Intranet, DVD, Video vs) izinsiz kullanılamaz.İktibas edilemez. Tüm içerik, gerçekleşebilecek telif hakkı ihlallerine karşı elektronik sistemlerce sürekli olarak kontrol edilmekte, tespit edilen ihlaller herhangi bir uyarıya gerek duyulmaksızın yasal işleme tabi tutulmaktadır.


67551 - unknown - 38.107.179.239