BoyutPedia

Çözüme Kavuşturulmuş Yoğunluk

Marcus Friesl n Çoklu sistemler birbirlerine uyumlu hale getirilmek istendiğinde, gündeme gelen bir taviz verme düzeyi vardır. Bu tavizkarlık, her bileşeni bütüne katıldığında zayıflatan bir homojenleşmenin sonucudur. Bu katılım, bileşenin bağımsızlığını gündemden düşürür ve onu artık tek başına varolamaz kılar. Bu, biçimsel ve lojistik farkları çok keskin olan komponentler için özellikle doğrudur. Sözkonusu farklılıkların tartışılması, düzenli bir bütün yaratmaya yönelik bir makro ölçeğe odaklanmakla sonuçlanır. Ancak, tümel sistem bir bütün olarak okunsa bile, tekil komponentlerinde içkin olan dayanıklılığa sahip değildir. Sağlam bir sistem, mikro düzeyde homojen olmasa da, her bir komponentine tekil olarak çalışma olanağı veren ve sistemle stratejik bağlantı noktalarında karşılıklı iletişim halinde olan bir çeşitliliği içermelidir.

İlgi konusu olan şey, bu farklı sistemlerin o alışveriş noktalarında birbirlerine nasıl açıldıklarıdır. Bu fikirler iki yöntemle denenmiştir. Birincisi, fikirlerin her mikro sistemin makro düzeyde denetlenmeyerek, kendi ölçütler setine ve kendi mantığına uyumlu çalıştığı bir işbirliği ortamında üretilmesidir. Yani, her eklenen sistem, bütünü ayakta tutabilmek için her değişime yanıt verebilmelidir. İkinci yöntemse, Manhattan’da Hudron Rail Yards’daki geniş ölçekli proje öneri alanı üzerinde uygulanmıştır. Öneri alanının genişliği, sistemin gerçek alan üzerinde uygulanmasına olduğu gibi, dış değişkenlere yanıt vermesine de imkan tanımaktadır.