BoyutPedia

“Metheny – Mehldau Quartet 2007”

Aralık 2005’te Pat Metheny ve Brad Mehldau’nun New York Right Track Recording stüdyolarında yaptıkları kayıtların bir bölümü 2006 yılında “Metheny – Mehldau” adlı CD ile dinleyiciler ile buluşmuştu. Ağırlıklı olarak gitar – piyano düetlerinden oluşan bu albüm gerek Metheny, gerek Mehldau hayranlarını oldukça memnun etmişti.

Bu çalışma ki müzisyenin karakteristik yönlerini sergileyen, gitar ve piyano gibi birlikte “sound” yaratılması son derece zor bir birleşimin en güzel örneklerinden biri idi. Aynı kayıt session’unda Jeff Ballard ve Larry Granadier’in katılımı ile oluşan dörtlünün çaldığı 7, Metheny ve Mehldau’nun düet olarak çaldığı 4 parçanın toplandığı yine “Nonesuch” etiketi taşıyan “Metheny Mehldau Quartet” 2007’nin ilkbaharında dinleyiciler ile buluştu.  Albüm bir Metheny-Mehldau ortak bestesi olan “A Night Away” ile açılıyor. Jeff Ballard’ın ve Larry Granadier’in kararlı ritmik figürleri ile başlayan parça, medium tempoda olmasına karşın son derece tansiyonlu ve dinamik bir hava taşıyor. Albümün belki de en önemli özelliklerinden biri olan gitar piyano ikilisinin müthiş uyumu ilk notadan itibaren kendini belli etmeye başlıyor. Metheny’nin çaldığı melodiyi Brad’in muhteşem solosu takip ediyor. Metheny’nin ana melodide de kullandığı karakteristik buğulu elektro tonunu ile çaldığı solo sonrasında rüzgârlar duruluyor. Melodinin tekrarı ve sürpriz bir final akoru ile parça son buluyor. Albüm Pat’in özel yapım 42 telli gitarını kullandığı kendi bestesi “The Sound of Water” ile devam ediyor. Davulun yer almadığı, piyano, gitar ve kontrbas üçlüsü ile çalınan bu parça özellikle farklı bir sistemle, muhtemelen Uzakdoğu’nun etnik enstrümanlarına benzer bir şekilde akort edilmiş 42 telli gitarın da etkisi ile son derece sakin ve meditatif bir etki yaratıyor. “Suyun Sesi’nin bitmesi ile Pat’in distorsiyonlu elektro tonu ve Ballard’ın post-bop rimi ile New York’a geri dönüyoruz. Tipik bir Brad Mehldau bestesi olan “Fear And Trembling”, karmaşık melodik ve armonik yapısı ile Metheny’ye muazzam bir doğaçlama altyapısı sunuyor. Davul, bas ve piyano eşliğinin üst seviye interplay eşliği ile doruğa ulaşan gitar soloyu, Mehldau’nun kendine has stilinin tüm özelliklerini taşıyan solosu takip ediyor. Metheny’nin meleodiyi yeniden ele alışı, finalde Ballard’ın davul doğaçlamaları ile parça son buluyor. Albümün dördüncü parçası “Don’t Wait” çok güzel bir düet. Serinin ilk albümü olan “Metheny-Mehldau” yu andıran bir atmosfer yaratan “Don’t Wait”te Metheny akustik gitar çalıyor. Steinway Grand ile akustik gitarın tınılarının kombinasyonu, Pat’i (!)  bilmesek nerede ise naif olarak nitelendireceğimiz kadar saf ve güzel bir melodi ile birleşiyor ve kanımca albümün en güzel parçalarından biri ortaya çıkıyor. Bir sonraki parça modern, abartıdan uzak ve düz bir ritm ile başlayan “Towards The Light” ta elektrogitarla bir çello edası ile şaşırtıcı derece az nota kullanılarak çalınan melodi, sanki bir eşlik niteliği kazanıyor. Davul, bas, piyano altyapısı tam olarak ön plana çıktıktan sonra Pat gitar synthizer solosuna giriyor ve havayı tamamen değiştiriyor. Kademe kademe yüksen tansiyon solonun sonlarına doğru parçayı nerede ise hard rock kimliğine büründürüyor. Parçanın son bölümünde ise başlangıçtaki havaya geri dönülerek beklenen simetri sağlanıyor. ? lük ritmdeki  bir Metheny bestesi olan “Long Before”u latin feel’li En la Tierra Que No Olvida” takip ediyor. Bir sonraki parça medium swing ritmdeki “Santa Cruz Slacker”, gitar piyano ünison melodisi ile dikkati çekiyor. Albümdeki favori parçam çok hoş bir bolero olan “Secret Beach…” Brad Mehldau’nun melodik dehasını gözler üzerine seriyor. Ünison olarak çalınan melodi sonrasındaki Brad Mehldau solosuna Pat Metheny’nin muazzam uyum ve dinginlikle eşlik ediyor, melodinin B bölümü ile yeniden çalınan ünison ve Pat Metheny’nin gitar synth ile çaldığı parlak solo parçayı sona ulaştırıyor. Bir Pat Methny ballad’ı “Silent Movie”ile ortalık yeniden sakinleşiyor. Albümün kapanış parçası Metheny’nin bir İtalyan yönetmen olan Antonio Baiocco’nun bir filmi olan “Passagio Per Il Paradiso” için yapmış olduğu soundtrack albümünden “Marta's Theme” in düet versiyonu…
Pat Metheny, Brad Mehldau’nun çalışmalarını 1990’ların başlarından itibaren hayranlıkla takip ettiğini, üzerinde pek konuşmasalar da her zaman ortak bir çalışma yapacaklarını sezdiğini söylüyor. Brad ise Pat Metheny’yi bir Miles Davis, John Coltrane veya Keith Jarrett ile aynı şekilde konumlandırdığını, müzikal kimliğine şekil verirken etkilendiği en önemli şahsiyetlerden biri olduğunu söylüyor. İki müzisyen de genelde müşterek projelerde müziğe bakış açılarındaki farklılıklar nedeni ile taraflardan birinin diğerini tolere etmesi veya geri plana çekilmesi gerektiğini, ancak bu projede istisnai bir uyum sağlandıklarını söylüyorlar. Gerçekten de albümün basındaki kritiklerin de, biz dinleyicilerin de bu albümde etkilendikleri konu bu… Metheny ve Mehldau albümün tanıtımı için dünyayı dolaşmaya başlıyorlar. Umarım yakında yolları buraya da düşer…