Meriç Demirkol
Yılın son Körleme’sini Eylül ayı bitiminde, müzisyenin
evinde gerçekleştirdik.
Lan Xang
Hidden Gardens | Naxos 2000
Free to Dream (David Binney)
Donny McCaslin (ts, ss), David Binney (as, cl), Scott Colley
(b), Kenny Wollesen (d, perc)
Bilmediğim bir kayıt. David Binney’nin yeni albümü mü? Üç
albümünü edindim bugüne kadar, Binney’yi takip ediyorum ve çok beğeniyorum. En
son etkilendiğim isimdir, İstanbul’da Nardis’te canlı dinleme fırsatım da olmuştu...
Ben alto saksofoncuyum, obuacı olmam sonrasında, ancak, bir enstrümantalistin
önce müzisyen olduğunu düşünmesi gerekir bence. Dolayısıyla, önem verdiği
konuları o gözle ayırdetmesi gerekiyor. David Binney bilerek çalıyor; önce
müzisyen olduğunun farkında olduğuna inanıyorum. Müziğin içinde gittiği
yerlerden neler hissedip, neler dinlediğini tahmin edebiliyorum. Bebop’ı düşünen
ama ileriye doğru da bakan, çağdaş müziği de merak eden bir profil diyebilirim.
Saksofon ve jazz için izlenecek çok yol var ama ağacın kökü bebop diyebiliriz.
Sonra gövde, büyük dallar geliyor ve küçük dallarda da herkes kendini buluyor.
David Sanborn, Eric Marienthal gibi isimleri ayrı bir havuza, David Binney gibi
bebop köküne tutunduğunu hissettiğim isimleri bambaşka bir havuza
koyuyorum.
Italian Instabile Orchestra
Litania Sibilante | Enja 2000
M 42 (Alberto Mandarini)
Eugenio Colombo (fl, ss), Gianluigi Trovesi (ss, as, cl),
Carlo Actis Dato (bcl), Daniele Cavallanti (ts), Mario Schiano (sax, vo), Guido
Mazzon, Enrico Rava, Alberto Mandarini, Pino Minafra (t), Giancarlo Schiaffini,
Sebi Tramontana, Laura Rossi (tb), Martin Mayes (f. horn), Renato Geremia (v),
Umberto Petrin (p), Giovanni Maier (b), Antonello Salis (accordion), Paolo
Damiani (cello), Tiziano Tononi, Vincenze Mazzone (d),
Yaylıların ve nefeslilerin bir arada olduğu, modern yazılar
da olan bir kayıt dinlememiştim son zamanlarda. Mingus’a tutunarak yapılan bir şey,
ama açıkçası son zamanlarda bu müziğe bu şekilde yaklaşan kim olabilir, tam çıkartamadım.
İlk başladığında Terence Blanchard mıdır diye düşündüm -son zamanlarda böyle
bir kadro ile müzikler yapıyor olduğu için- ama müzik bambaşka bir tarafa
gitti. Şu an dinlediğim kadarıyla kesin bir yargıda bulunamıyorum, albümü
dinlemek lazım. Bu dinlediğimiz parça albümün içinde ayrı yeri olan, esprili
bir şey de olabilir. (Gülerek) Fıkrayı duymamış, gülenleri duyuyor
olabiliriz... Açığımdır bu tür müziğe, ancak yeni müzikteki figürleri içeren
bazı eserlerin sağlam durmayan temeli olabiliyor. O zaman hoşuma gitmez... Çağdaş
eserlerde enstrumanlar sonuna kadar kullanılıyor ve bunları ifade eden yazı şekilleri
de var. Böyle zamanlarda oluşumu merak ederim, yani bu isimler nasıl bir araya
gelmiş diye bakarım. Altocunun çalış şekli parlak geldi bana. Mesela Wayne
Shorter’ın müziği olsaydı, son anda kalabalığın içinden beliren ses bu olmazdı
herhalde.
Either Orchestra
The Half-Life of Desire | Accurate 1990
The Half-Life of Desire (Russ Gershon)
Tom Halter, John Carlson (t), Russell Jewel, Curtis
Hasselbring (tb), Douglas Yates (as, ss), Russ Gershon (ts, ss, fl), Charles
Kohlhase (bs, as), John Dirac (g), John Medeski (p, org, DX7), Michael Rivard
(b), Jerome Deupree (d)
Çok tanımadığım bir orkestra. Glissandoları Phil Woods kullanır,
onun yeni bir şeyler yaptığını bildiğimden onlardan mıdır diye düşündüm.
Enstrumandan çıkan tona enstrümantalist karar verir ve yönlendirir; mesela ben
ağaç sesi severim, saksofonda buna kamış ve bek kombinasyonu karar verir. Ama
bir gün bir proje olur başka bir ses de isteyebilirim. Körleme’yi yaparken altocunun
böyle bir amacı olup olmadığını anlamaya çalıştım. Saksofon ön planda; sadece
kabul etmiş değil kendi de istemiş gibi... Mesela, David Sanborn dinlemem ama
tonuyla cümleleri tutarlıdır. Burada ne denmek istediğini tam anlayamadım. Ama
dediğim gibi, albümü dinlemeden parçayı bir yere koymak zor. Konserlerde de
öyledir, parçaların tansiyonu vardır, ama o gecenin de bir tansiyonu olması
gerekir.
Charlie Parker & Dizzy Gillespie
Bird and Diz | Clef Records 1950
Leap Frog (Charlie Parker)
Charlie Parker (as), Dizzy Gillespie (t), Thelonious Monk
(p), Curly Russell (b), Buddy Rich (d)
Charlie Parker tabii. Bebop ve Parker “ben buradayım” diyor.
Çok fazla bir şey söylemeye gerek yok bence, Parker çok çok önemli bir
kilometre taşıdır.