BoyutPedia

Jacky Terrasson;
Mirror

Jacky Terrasson 1990’lardan beri dünya jazz sahnesinde seçkin bir yer edinen genç nesil piyanistlerden biri. Jazz piyano dünyasındaki en önemi referans olan yüksek saygınlık taşıyan Theolonious Monk Yarışması’nı 1993’te kazandıktan sonra hemen ertesi yıl Blue Note Label için bu güne kadar kaydedeceği sekiz albümden ilki olan “Jacky Terrasson”u yayınladı. Kısa zamanda jazz dünyasında bir fenomen olarak tanınmaya başlayan Terrasson, sonraki dönemde efsanevi Betty Carter, Dianne Reeves, Dee Dee Bridgewater gibi vokalistlere eşlik etti. Parıldayan bir hayal gücü ile yaptığı doğaçlamalar ile dikkat çeken bir piyanist olarak tanımlanan Terrasson ağırlıklı olarak piyano üçlüsü formunda albümler yaptı. Son çalışması “Mirror” ise bir piyanist için çok ayrı bir yere sahip olan “solo piyano” formatında. Terrasson klasik üsluba en yakın olan, aynı zamanda piyanistlerin tam bir serbesti içinde kendini olabildiğine özgür bir şekilde ifade edebildiği bu formattaki ilk çalışması olan “Mirror” 2007’nin en ilginç albümlerinden biri olmaya aday...
Açılış parçası Duke Ellington klasiklerinden “Caravan”… Açılış akoru ve tamamen serbest bir havada ve ses renklerinden oluşan intro, ne kadar güzel bir müziğin bizleri beklediğinin sanki bir habercisi oluyor. Intro sonrasında 7/4’lük aksak bir ritim ile parçanın karakteristik özelliklerini fark ediyoruz. Son derece özgün ve serbest bir yapıda akmaya devam eden parçanın ortasında sürpriz bizi bekliyor. Terrasson tuşları bırakıp enstrümanın gövdesinde 7/4’lük oryantal perküsyon çalıyor!  Hem de nasıl bir tuşe ile! Sonra aniden yoğun bir swing ile doğaçlamaya geri dönüyor. Tarzlar ve mood’lar arasında serbest dolaşım sağlayan Terrasson’un yaratıcılığı yüzlerce kez seslendirilmiş bu standart’a yepyeni bir soluk kazandırıyor. Albüm bir Terrasson bestesi olan “Juvenile” ile devam ediyor. 3/4’lük ritim, naif bir melodi, parçanın B bölümünde Chopin vals’lara bir gönderme… Açılış parçası ile karşıtlık teşkil edercesine tonal ve formun dışına çıkmayan bir edada süren parça, başladığı havada huzurlu bir şekilde son buluyor. Sonrasında kanımca biraz “kitsch” bir parça olan “Just a Jigolo” belki de ilk kez bir jazz albümünde karşımıza çıkıyor. Carol King’in en önemli hit’i “You’ve Got A Friend” son derece yalın ve özüne sadık bir şekilde Terrasson’un piyanosunda yeniden hayat buluyor. Nerede ise jazz unsurlarını hiç taşımayan, new age ve country tarzlarının harmanlandığı bu yorum, Terrasson’un jazz’cılığın ötesinde aslında güzel müziğin peşinde koştuğunu ve bu uğurda içerisinde nerede ise hiç doğaçlama yapmadığı naif bir parçayı albümüne dahil edebildiğini görüyoruz. Sonrasında arka arkaya gelen iki Terrasson orijinali,  be-bop havasındaki “Little Red Ribbon” ve sıkı bir blues olan “Tragic Mulatto Blues” ile yeniden irkiyoruz. “Little Red Ribbon”un son bölümündeki derinlik ve “Tragic Mulatto Blues”taki geleneğe tamamen sadık karanlık “bluesy” hava, 40’larına giren Terrasson’un artık gelecek “genç piyanist” kimliğini bir köşeye bırakıp ustalar kategorisine girdiğini müjdeliyor sanki… “America The Beautiful”u bir be-bop standartı olan “Cherokee” takip ediyor. Ritmik ve melodik ustalık, sağlam ve dengeli bir tuşe ile çalınan bu parça yine sürprizler, gidiş gelişler ve varyasyonlar içeriyor. Terrasson’un “Cherokee”sinin solo piyanoda bugüne değin dinlediğim en başarılı be-bop performansı olduğunu söyleyebilirim. Sonrasında gelen parça“Everything Happens To Me” muhteşem melodisi ve Chat Baker’in yorumu ile ölümsüzleşmiş bir ballad… Keith Jarrett’in etkisini fazlası ile hissettiğim bu yorumda Terrasson “az” çalmış. Sol eli ile çaldığı kendini monoton ve bir şekilde tekrarlayan sabit notalar dinleyicide meditatif bir etki yaratıyor. Steinway Grand piyanonun tiz tuşlarına ulaştığında doruğa ulaşan ve melodinin etrafında ustaca gezinen doğaçlama, bu doğaçlamaya sanki başka bir müzisyenmiş gibi eşlik eden abartıya kaçmayan fakat bir muazzam zenginlik ve lezzet taşıyan armoniler… Bir ballad solo piyano ile bence ancak bu kadar güzel çalınabilir. Bir sonraki parça albüme adını veren “Mirror”… Son derece karmaşık melodi ve armonilerin iç içe geçtiği bu parçada Terrasson besteciliğinin ve piyanoda tekniğinde ulaştığı üst noktayı sergiliyor. “Mirror” un yarattığı fırtına, sakin bir jazz vals formundaki bir Terrasson bestesi olan “Go Round” ile diniyor ve albüm bitiyor. Yine küçük bir sürpriz ile… Bu sürprizin ne olduğunu ise yazmayacağım… Sizde az da olsa merak uyandırabilip bu muhteşem albümü dinlemenize vesile olmuş isem ne mutlu bana!