Kuşadası’ndan Fransa’ya...
31 Ocak günü Tuna Ötenel in hastahanede olduğunu öğrendim.
Bir kalp rahatsızlığı nedeniyle ameliyat olacaktı. Ne kadar şaşırdım.
Bildiğimiz Tuna, değil hasta, nezle bile olmazdı. Derken ameliyat günü geldi.
Morali son derece iyiydi. Ameliyat sonrası yoğun bakımdan çıkması oldukca uzun
sürdü. Bizler son derece endişeli anlar yaşadık. Şu sıralar biliyorum ki, hala
tam iyileşmiş değil ama çabası içinde.
Fransa’da, Türk jazz müzisyenlerini yıllardır takip ederim.
Tuna’yı da 80’li yıllarda dinledim ilk kez. Kuşadası’nda 1991 yılında, 3 Boğa
Jazz Kulübünü açtığım zaman, Cüneyt Sermet beyin bana “Tunayı davet et ve
absolut bir kulağın ne olduğunu gör!” deyişini duyar gibiyim. Nitekim Tuna
geldi. O arada biz de sevgili bascımız Kürşat’a da, kendisine çok güzel bir
sürprizimiz olduğundan sözetmiştik. İlk konseri unutmak ne mümkün… Dostluğumuz
o tarihlerde başladı Tuna ile. O da kulüpte olmaktan çok mutluydu. Kuşadası’nda
henüz bilinçsiz gürültüler had safhada değildi. Müzik sırasında konuşanları
ikaz edişime, daha olmadı kapıya koyuşuma hayret ediyor ve her yıl kulübün
devam etmesi açısından yeni kararlar alıyor, “biraz ticari olalım” diyordu.
İsteyen olursa “New York New York” bile çalarız diyordu şakadan… Ama hiçbir
zaman çalınmadı tabii. Gittiği yere kadar diyorduk birlikte.
Unutulmazlar anlar yaşandı. Ekibe Erol Pekcan’ın da
katılmasıyla durumun nasıl olabileceğini anlamışsınızdır sanırım.
1994 yılında, Kuşadası’nda, ilk festivali organize ettim.
Festival komitemiz yoktu. Zaten yoktan varetmiştik bu etkinliği. Richard
Galliano, Daniel Humair, Maffy Falay ve adını daha sonraları ünlü olarak
göreceğimiz bir çok müzisyeni davet etmiştim. Tuna’nın en büyük anılarından
birisi de bu festivaller sırasında, Chan Parker ve alto saksofoncu Peter King
ile karşılaşması olmuştur.
Tuna’nın Fransa’ya gelişi, yaptığımız albümler ve
müzisyenlerle yaşanılan güzellikler anlatılmakla bitmez. Zaten bütün bunlar
içindir ki Tuna bana, anıları, hep yazmamı söyler.
Ameliyatından bir gün önce, bana kalp ameliyatlarından sonra
insanların değişime uğradıklarını söylemişti. İster misiniz onun jazz dehasına
yeniler eklensin… Tanıyanlar bilirler ki, kendisi son derece esprili bir
kişiliğe sahiptir. Ben sabırsızlıkla onun tamamiyle iyileşmesini ve bu yarı
uykulu halden sonra, belki bilinmeyen bir çizginin ötesinde, kimlerle
karşılaştığını, neler hissettiğini bize anlatmasını bekliyorum. İşte o zaman
“şimdi oldu, ben de herşeyi kaleme döküyorum” diyeceğim. Güzel bir öykü
çıkacağından eminim çünkü.
Yeri doldurulamayacak büyük usta Tuna’ya bütün pozitif
enerjimi gönderiyorum. Sizlerde benim gibi yapın ve onu yine aramızda görelim
yeniden.
Bu sayımızın bir özelliği de dergimizin uzun bir yolculuktan
sonra 50. nci sayıya ulaşmış olması. Zuhal Focan’ın, dergi çıkarma ile ilgili
isteğini, geçmiş yıllarda çok severek gittiğim Gramofon’da konuşmuştuk. Ne
kadar güç bir iş olduğunun da elbette farkındaydık. Sonra bir gün benden,
Paris’ten haberler vermemi rica etti. Galiba ilk yazıyı gönderen ben olmuşum...
İlk sayıda gerçekten büyük bir mutluluk yaşadım. Derginin
bayilere ulaşıncaya kadar geçen işlemlerinin ne kadar stresli olduğunun, acaba
herkes bilincinde miydi?
Ülke koşullarında, hele hele Jazz Dergisi olarak bu sayıya
ulaşabilmenin çoook güç bir iş olduğunu takdir edersiniz. Günümüze kadar
gelmiş olmak başlıbaşına bir başarıdır ve kıvanç duyulacak bir durumdur.
Dergimiz, bir avuç jazz gönüllüsünün emekleri sonucu ortaya
çıkmıştır. Okuyucularımızı mutlu etmek hep hedefimiz olacaktır. Belki
yenilikler getireceğiz, projeler üreteceğiz... Herşeyin daha iyiye gideceği
kaçınılmaz...
Zuhal Focan’a kocaman bir teşekkür borçluyuz.
Konserlere gelince: Açıkca söylemek gerekirse şöyle yüreğimi
hoplatan sesler duyamıyorum. Her zaman tekrarladığım gibi eleştirmen değilim.
Ama! Söyleyecek çok şeyim olduğundan emin olabilirsiniz. Susuyorum çünkü
müzisyene saygılıyım. Severek dinlediğim konserlerden bazıları:
“The Barefoot lady” Rhoda Scott, yepyeni bir grupla Sunset
jazz kulübündeydi. Lady Quartet Hammond orgda Rhoda Scott, alto-tenor ve davuldaki
“lady”lerle yepyeni bir repertuarla dinledik. Rhoda ilerlemiş yaşına göre son
derece enerjikti. Jazz’ın yaşayan en büyük organisti diyebiliriz. Diğer genç
müzisyenlerin ilk heyecan tutukluğu geçtikten sonra daha rahat çaldıklarını
söyleyebilirim. Özellikle altocunun da geleceğinin çok parlak olduğu muhakkak.
“Vocal Deliria” yeni vokal gruplarından. Gino Sitsonu uzun
yıllar önce tanıdım. Onu bana Kamerun ülkesinin Bobby McFerrin olarak
tanıştırmışlardı. Şimdilerde kendisi gibi vokalist Gretechen Parlato, Sacha
Vasandini, Malika Zaran ile yeni grubunda, derin düşünce tarzlarını örnek
aldığı Martin Luther King, Malcolm X, Nelson Mandela dan yola çıkarak şaşırtıcı
bir ses akrobasisiyle çok ilginç bir konser oldu.
Giovanni Mirabassi çok sevdiğim bir piyanist. Chet Baker,
Stefano di Battista, Daniel Humair, Flavio Boltro gibi müzisyenlerle çaldı. Bu
defa Gianluca Renzi (b), Leon Parker (d) üçlüsüydü. Mirabassi, Enrico
Pieranunzi dolayısıyla Bill Evans ekolünden bir piyanist. Sunsette onun için
Michelange Che Guevara karışımı diyenler oldu. Katılıyorum ve nasıl bir konser
olduğunu tahmin edersiniz diyorum.
Bu arada Christian Escoudé Trio Gitan ve Belçikalı gitarist
Philippe Catherine’nin son albümü The Two Guitars’ı sunuş konseri de
sevdiklerim arasındaydı.
“Kızlar Dörtlüsü” çok revaçta. Leila Olivesi, Paris – New
York ve Sahra arasında bir piyanist. Anne Paceo (d), Chris Jennings (b), Lisa
Cat- Baro (ts). Leila’nın bir SACEM ödülü var. Şarkıcı Elisabeth Kontomanou
özel davetliydi ve şiirlerden düzenleme bir repertuar dinledik. Elisabeth’i ilk
defa dinledim. Kişiliği ve sesiyle herkesi büyüledi.
Geçen yıl, Yaylaköy’deki derneğimiz hakkında bilgiler vermiş
ve amacımın jazz konserleri yanısıra jazz atölyeleri yapmak olduğundan
sözetmiştim. Bu yıl başlıyoruz. Programımızda latin vokal, latin piano ve
perküsyon olacak.
Latin vokal çalışmaları için Manu Le Prince i davet ettim.
Manu, günümüzün en mükemmel latin şarkıcılarından biri. Jazz-bossanova ile
ilgili seminerimizde, kollektif olarak perküsyonlu onomatope söyleme,
Brezilyaca telaffuz ve fonotik yazılış, nefes alma ve sesi yerleştirebilme
teknikleri, beraber ve ayrı söyleme staj sonunda ise mikrofon kullanma ele
alınacak.
Latin piano seminerini ise Felipe Monque gerçekleştirecek.
Felipe Caracas doğumlu. Piyano, flüt çalıyor. Ahimsa, Baquedamus, Tito
Puente’nin Malanga grubunda çaldı.
Pronto Comenzara Nuestro Viaje müzikalinin kompozitörü. 1974
yılından beri çok yoğun geçen müzik yaşamında çeşitli festivallere katılmış.
Günümüzde salsa latin jazz konserlerine devam etmekte.
İsteğe bağlı olarak perküsyon semineri de yapmamız mümkün.
Seminerimizin kuramsal dersleri ise Hülya Tunçağ tarafından
verilecek.
Haziran ayında gerçekleştireceğiz. Seminere katılacakların
daha önce müzik çalışmaları yapmış olması tercihimiz.
Nisan ayı başında kesin tarihi verebileceğim. Bunun yanısıra
ücret, kalınacak yerle ilgili bilgileri doğrudan adresimden öğrenebilirsiniz.
jazzzforever@yahoo.fr
Huzurlu bir bahar diliyorum herkese...