BoyutPedia

John Pattitucci’den Trio’dan farklı ruh halleri…

Ya deniz ya jazz. İkisi de en büyük tutkularım,yaşama nedenlerim. Mayıs ayının 26 gününü denize ayırarak İstanbul'un jazz'lı ortamından zar zor kopabildim. Çünkü yorucu, sevimsiz bir kışın ardından en iyi ilaç deniz benim için, ki kendimi yine yoğun jazz'lı geceler için yenileyebileyim. Döner dönmez kıyısından yakaladığım son konser, Babylon'da ve John Pattitucci Trio'ya aitti. İstanbul'a gitarcı Adam Rogers ve davulcu Clarence Penn gibi son yılların iki gözde müzisyeni ile gelmişti usta bascı. Edindiğim bilgiye göre bir gece önce bazı aksilikler yüzünden ruhsuz ve tutuk bir konser vermişlerdi. Rogers'ın bavulu kaybolmuştu. Önemliydi çünkü içinde gitarın tüm renklerini veren ve distorsiyonu sağlayan pedal da o bavuldaydı. 27 mayısdaki ikinci konsere rastlamam, benim için şans oldu. Üçlü kendisini toparlamış ve sonucunda tüm profesyonelliğiyle son derece dengeli, tempolu, tatmin edici bir konser gerçekleştirmişti. Pedalsız Adams Rogers ise Jim Hall etkileri taşıyan minimal çalışıyla bekleneni verebiliyordu.

Pattitucci ekimde çıkması beklenen "Line baby Line" albümünün promosyon çalışmaları kapsamındaki bu konserde üçlüyü seçmiş. Oysa albümde tenor saksofoncu Chris Potter ile birlikte Penn'in yerine yine genç kuşağın en iyilerinden Brian Blade yer alıyor.

Babylon konserinin açış parçası bir standarttı. Gitarcı Adam Rogers'ın up-tempo düzenlemesiyle: "Long Ago and Faraway".

Pattitucci'nin fug tekniğiyle yazdığı "Agitato"yu 6/8 tartımlı "Root" izledi. Burada Pattitucci 'nin bas gitar ve Rogers'ın akıcı yalın soloları dikkati çekiyordu. Konsere ivme kazandıran da bu parçaydı. Pattitucci, "Folklore" adlı lirik valsinde ise yeniden akustik basın dolgun tonunu yeğliyordu. Kevin Kline'ın "De-Lovely" filminde canlandırdığı Cole Porter, jazz sanatçılarının hep gözdesi oldu sağlam ezgileriyle. John Pattitucci –Adam Rogers – Clarence Penn üçlüsü de Porter'a ünlü bir şarkısıyla, "I Love You" ile saygılarını sundular. Hem de up-tempo olarak. Ara vermeden süren konserin ortasında Pattitucci akustik bas solosuyla Rogers ve Penn'i biraz dinlendirdi. Eski ustalardan bascı Oscar Pettiford'un "Bohemia After Dark"adlı ünlü bestesinin harika bir solo bas versiyonuna tanık olduk. Klasik "slap" tekniğini de güncelleştirerek, ince bir davranışta bulunuyordu Pattitucci. Ardından albüme adını veren "Line baby Line", Rogers'ın post-bop bestesi "Purpose" geldi. Genelde çok tempolu akan konserin bis parçası ise bir ballad’dı. Sammy Kahn-Jules Styne ikilisinin unutulmaz şarkılarından: "I Fall in love too Easily".

Bu güzel konser, mayıs ayı boyunca kaçırdığım bazı önemli konserler için duyduğum üzüntüyü biraz olsun hafifletti. İnsan iflah olmaz bir jazz tutkunu olunca, doymak da bilmiyor...