Hüseyin Nihal Atsız
12 Ocak 1905 İstanbul - 11 Aralık 1975 İstanbul
İstanbul Edebiyat Fakültesi’ni bitirdikten sonra
çeşitli illerde edebiyat öğretmenliği yaptı.
Türkçü dergiler çıkardı. 1944'teki Türkçülük
olayından sonra bir süre hapis yattı. Roman
ve edebiyat tarihiyle ilgili kitaplar yayımladı.
Şiirlerinde halk şiiri biçimlerini kullandı.
ŞİİR KİTAPLARI
Yolların Sonu (1946)
GEL BUYRUĞU
Tanrı'nın "gel" buyruğu tatlılıkla erince
Ona doğru can kuşu nice uçmasın, nice?
Ne yaşamak tasası, ne dünyanın yasası,
Ne de bir kaygı kalır can yükünü derince.
Bu dirlik bir kılıçsa ölüm onun kınıdır;
İkisini birlikte verirler bir verince.
Ecel dedikleri şey erlerin kevseridir;
Gözünü kırpmadan iç, içme çağı erince.
Bir yumunca gözünü, kaybedince özünü
Çalamazsın sazını öyle inceden ince
Ne güneş kalır, ne ay; ne ırmak akar, ne çay;
Dünyaya gelmedin say yağız yere girince.
Bildiğin, neyse unut, Tanrı'ya kavuştun tut,
Bir gün ölüm meleği seni yere serince.
Şu gördüğün ne varsa birer küçük damladır,
Bir denize akıyor hepsi yerli yerince.
Bitiş gördüğün baştır, mezar beşiğe aştır,
Ölü diriye eştir, düşün biraz derince.
Atsız! Ölüm gerekmez teninde can yaşarken,
Sen burada olmazsın ölüm kanat gerince.
(Yolların
Sonu)