Neyzen Tevfik
24 Mart 1879 Bodrum - 28 Ocak 1953 İstanbul
Soyadı “Kolaylı”dır. İlköğrenimini Bodrum'da yaptı. İzmir
İdadisi'ndeki öğrenimini
yarıda bırakarak dönemin edebiyat ve müzik çevrelerine
katıldı. 1908'de gittiği
Mısır'da beş yıl kadar kaldı. Dönüşünde İstanbul'a
yerleşti. Ney çalmadaki
ustalığıyla çeşitli çevrelerin sevgisini kazandı. Her
dönemde toplumsal kural
ve baskıların dışında kalma çabası göstererek kendini
alkole verdi. Birkaç kez
akıl hastanesinde yattı. Kendine özgü kişiliğine bağlı
olan hicivlerinde dil, anlatım
gibi teknik kaygıları duymadığı halde, bu türün ilginç
örneklerini verdi.
ŞİİR KİTAPLARI
Hiç (1918), Azâb-ı Mukaddes (1949)
KOŞMA
Dudağında yangın varmış dediler,
Ta ezelden yayan koşarak geldim.
Alev yanaklara sarmış dediler,
Sevdâ seli oldum, taşarak geldim.
Kapılmışım aşk oduna bir kere,
Katlanırım her bir cefâya, cevre
Uğraya uğraya devirden devre
Bütün kâinatı aşarak geldim.
Yapmak, yıkmak senin bu gamlı ömrü.
Ben gönlümü sana verdim götürü.
Sana meftûn olduğumdan ötürü
Sarhoş oldum Neyzen, coşarak geldim.
(Azâb-ı Mukaddes)
CÂNAN
Sevdalı akşamlar tekin değildir,
Pek dolaşma gönül virânesinde
Gururlu güneşler boyun eğildir,
Şaka yoktur aşkın efsânesinde.
Çok mutlu yıldızlar çıktı çığırdan,
Farkı yoktur âşıkların sağırdan,
Önce dumanları başlar ağırdan,
Bir cezbeyim aşkın pervânesinde.
İhtimal vermezsin, hem inanmazsın,
Ateşler sarmıştır, sen uyanmazsın,
Mestolduktan sonra artık yanmazsın
Gönlüm gibi hikmet peymânesinde.
Taptığın mihraplar çöker bir anda,
Her şey olmuş bitmiş gibi meydanda
Tutuştu çırağlar, sevda devranda
Yanıyorum sazın terânesinde.
Bir serseriyim ki dur aman bilmem,
Kalbinden başka bir mekân bilmem,
Gök kandil olmuşum, asuman bilmem
Bu mâvi gözlerin meyhanesinde.
Karanlık zülfünü bir görmek için,
Gök kanat oldum cin melek için,
Bana yeter artar bûselik için
Hatıra telleri dil sânesinde.
Gönül rebâbında olamaz düzen,
Aşkım bu yıldızı yüzünden süzen,
Buluşuruz yarın geceye Neyzen
Cânanın kalbinde, gam lânesinde.
(Azâb-ı Mukaddes)