Nurullah
Can
21 Haziran 1947 Karabük
İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi
Coğrafya Bölümü’nü bitirdi. Edebiyat Cephesi,
Saçak, Sesimiz, Hakimiyet Sanat, Türkiye
Yazıları, Oluşum, Varlık dergilerinde yayımladığı
şiirlerle adını duyurdu. 1993 Yunus Nadi Şiir
Ödülü’nü aldı.
ŞİİR KİTAPLARI
İnsanlara Doğru (1979),
Memleket Çocukları (1979),
Şiir Güzeldir (1988),
Kadınlar Geceleri Severler,
Geceleri Güzel Bakarlar (1993)
RÜZGÂRLI GÜNLERİN ŞİİRLERİ
2 Eylül, Mühürdar, 1971
En eski yüzü bendim Kadıköy’ün. Bir ben bilirdim
tekir kedilerin doğacak yavrularını, esmer ve çıplak
kadınların dudaklarındaki şarkılarını, tenha kiliseleri,
kimsesiz ayazmaları, tramvayların uzaklaşan seslerini.
3 Eylül, Ayrılış Çeşmesi
Evlenseydin benimle Kadıköy. Çok sıcak bir yaz günü
öğleden sonra. Hale Sineması’nda sözleşip, akşam olunca
Üsküdar’a giderdik. Kızkulesi’nde geceler, sevişirdik
ay sokaklarında. Şiirler okurdum sana Nedim’den.
6 Eylül, Şifa Yokuşu
Seni boynundan öpmeliydim Kadıköy, kulaklarından,
Güzel bir şiir için güzel bir aşk seçmeliydim ben,
güzel bir ölüm için sessiz bir taşlık. İkindi vakti
çocuklar toplanmalıydı başıma, yaprakları leylâkların.
8 Eylül, Şair Nefi Sokağı
1971 güzü, askere gidecektim. Bavulum hazırdı. O kadının
evine gitmiştim. Yolda ateşböcekleri vardı. Son kez
çamaşırlarımı yıkamış, rüzgâra vermişti. Caz dinlemiştik.
Ay çıkınca hurma toplamıştık. Biraz şarap vardı. Balkona
uzanıp samanyolunu seyretmiştik, ağaran tanyerini.
9 Eylül, sabaha karşı
Duvarın üstünden ona baktım. Çok baktım. Bir kadın
nasıl bir şeydi? Eski bir meyve sandık odasındaki,
kokulu bir elma. En güzel yerinde sevdanın. Onun gibi
10 Eylül, Polatlı
Sevda şiirleri okudum gece. O uykusuz kadını düşündüm
Uğuldayan ağaçlar gibiydim ben. Yağmurda yürüdüm.