Oya
Uysal
24 Mayıs 1952 İstanbul
İstanbul Mecidiyeköy Lisesi’nden mezun oldu. Yapı ve
Kredi Bankası’nda
çalıştı ve aynı bankadan emekli oldu. İlk şiiri Sesimiz
dergisinde çıktı.
Varlık, Yazko, Gösteri, Düşler, Hisar, Türk Dili gibi
dergilerde yayımlanan
şiirleriyle tanındı. 1974 İstanbul Radyosu 50. Yıl Şiir
Yarışması birincilik
ödülünü ve 1997 Ceyhun Atuf Kansu Şiir Ödülü’nü kazandı.
ŞİİR KİTAPLARI
İkili Düşünceler (1972), Büyük Düşlerin Türküsü (1974),
Savaş Çocukları (1976),
Elim Sende Ayışığı (1994), Yıldız Kokuyordu Gökyüzü
(1994),
Uçuruma Düşen Nehir (1997)
YILDIZ KOKUYORDU GÖKYÜZÜ
Bir aşklık yer aradık güvertede iliştik
ayışığına tuttuk yüzümüzü.
Uçuştu
saçlarımıza serpiştirilmiş tek tük ağarmış tel
açık kalmış göğün penceresinden.
Yıldız kokuyordu gökyüzü.
Işıklarını sarkıtmış suya
kımıldıyor şehir
seçilmiş düşler tutturulmuş yakaya
el tersiyle itilmiş sığıntı dün.
İskelede
dantelli buluzumun fırfırıyla oynaşırken rüzgâr
çekip gitti “kalın sağlıcakla”sız vapurumuz
usuldan içime dönmüştüm bile
çoktan çimdiklenmişti hüzün.
(Yıldız Kokuyordu Gökyüzü)
UÇURUMA DÜŞEN NEHİR
Sende bu yükseklik korkusu,
boşluğunun kıyısından geçmişe baktığın gün mü başladı
oturduğun yerden seyrettiğin kuşlar bile ürpertiyor içini.
İçin ki uğultulu bir orman. Ruhunu çizen, kanatan dallar ve
rüzgâr...
- Ah! kalbin sürgün günlerinden kalma hüzün
diyorsun
yüzünde güzden gölgelerle karşılarken akşamı
kucağında yalnızlığına sürtünen kedin.
Tanımlamak gerekirse bir imgeyle seni
uçuruma düşen nehir... Oysa şehir
aşağıdan seni çağırıyor.
(Uçuruma Düşen Nehir)