Rüştü
Onur
1920 Devrek - 2 Aralık 1942 İstanbul
Acılı bir hayatın esintileriyle yazdığı hüzünlü
şiirleriyle tanınır.
Zonguldakta memurluk yaptı. Kendine özgü sesi ve tekniği
olan şiirleriyle ilgi çekti. Tüberküloz tedavisi için
geldiği
İstanbul’da henüz 22 yaşındayken öldü.
ŞİİR KİTAPLARI
Dergilerde yayımlanan şiirleri, ölümünden sonra Salâh
Birsel
tarafından derlenerek Rüştü Onur adıyla kitaplaştırıldı
(1956)
İTİRAF
I
Size açabilmeliydim içimi
Geceler yalnız size
Ve yüzüm kızarmadan
Çocukluğumun küçük aşklarını
Anlatabilmeliydim
Geceler yalnız size.
II
Benim de aşklarım oldu
Ve alabildiğine günahlarım.
Halbuki bigünah olmak istedim
Bütün ömrümce.
III
Anam,
Ben topaç çevirirken sokakta,
Benim güzel oğlum
Paşa olacak derdi...
Halbuki ben hâlâ
Topaç çeviriyorum sokakta.
DUA
Ne gün eriyor ufukta,
Ve ne kuşlar yolculukta
Bitiyor şarkısı ömrün.
Aşkın, ümidin ve nurun,
Ve ruh içinde huzurun,
Doğuyor arkasında gün.
Ömrün kavsinde geceler
Niye uçmuyor serçeler
Ve niye bahçeler tenha...
Ne bir mevsim ne gün sonu,
Başlıyan bir devirdir bu...
Uzanmış eller Allaha.
YALNIZLIK
Ne varsa içimde
Aşktan gayri attım
Ne varsa dışımda
Şapkadan potinden gayri
Sattım.
Ne varsa odamda
Yatak yorgandan gayri
Üstünde yattım...
Ve bir kuşluk vakti
İnsan ayağı değmemiş
Bir yola saptım.
Canım insanlar
Ve canım apartmanlariyle şehir
Geride, benden geride.
Artık ben,
Ne dost başı
Ne düşman ayağı düşünebilirim.
ENDİŞE
Kanadımı kırdılar,
Artık uçamıyorum.
Elim var ayağım var
Bu sudan geçemiyorum.
Nedendir neden Tanrım
İçimi kimselere açamıyorum.
Bir nasip kalmamış gecelerde
Başımı alıp kaçamıyorum.
SEN VARKEN
Sen varken
Yalnız değilim bu şehirde.
Oturup konuşabiliyorum
Hattâ gezinebiliyorum
Sokaklar boyunca.
Ya sen olmasan...