Sabih
Şendil
1926 Tekirdağ
İstanbul Erkek Lisesi’ni bitirdi. İktisat Fakültesi’ndeki
öğrenimini yarıda bırakarak bankalarda çalıştı. Sanat
hayatına 1944’te başladı. Şiirleri İstanbul, Varlık ve
Kaynak gibi dergilerde yayımlandı.
ŞİİR KİTAPLARI
Bizim İskele (1948), Gelin Dünya (1951), Yaşamak Herkesin
Hakkı (1953),
Çiftlikte Sabah (Çocuk şiirleri, 1955), Bir Çatı Altında
(1961),
Dilek ve İpek (Çocuk şiirleri, 1966)
İSTANBUL ŞEHRİNDE KIŞ
Üzgündü İstanbul şehri,
Tıklım-tıklım doluydu Beyoğlu’nda bütün meyhaneler.
Uçsuz-bucaksız denizdi İstiklâl caddesi,
Dalgası insan kalabalığından.
İkinci dünya harbinin neticeleriydi bunlar.
Bir adam, bir küçük meyhanede,
Yaşamasını unutmaya çalışıyordu.
Onunla beraber içti Sabih Şendil,
Yalandan neş’eli oldu.
Bir dünya yarattı kendine göre,
Yalandan kahkahalar attı.
En nihayet bütün dertlerin, bütün üzüntülerin harman olduğu
bir kadehle,
Hakikaten hayatını unuttu!
İçtikçe mavileşiyordu gökyüzü,
İçtikçe hayat daha pembeleşiyordu.
Yalnız Balık Pazarı meyhanelerine olduğu gibi,
Beyoğlu’nda iyot kokmuyordu akşam.
Kulakların çınlasın Fethi Giray!
Bir kadın gidip - geliyordu caddelerde,
Yalnızdı, ürkekti ceylân gibi.
Bir çiçek gibi düşmüş dalgalara,
Gözleri geceden kara bir kadın,
Bahtı gözlerinden kara.
Bütün kadınlar güzeldi,
Sarışınlar daha neş’eliydiler.
Marızıbl’ı misâli Apollinair’in,
Işıl-ışıl yanıyordu gözbebekleri.
Yollar kalabalıktı, hava soğuk,
Kar buram buram yağıyordu büyük caddelerine şehrin.
Geniş bulvarlara, tenha sokaklara,
Sobasız evlere, fakir mahallelere;
Kar buram buram yağıyordu İstanbul’a!..